Zobacz pełną wersję : Pytanie!!! Ważne. Proszę o podpowiedź.
Michał J
03-31-2004, 17:16
Chciałem oddać we wtorek parkę niebieskołuskich, a tu nagle zapalam światło i widzę , że samica złożyła ikrę :shock: No i co teraz :?: Żeby było dziwniej to czytałem że obydwoje rodziców opiekuje się młodymi, ale u mnie wyraźnie samiec pogonił samice. Biedna siedzi za filtrem i się strasznie boi. Czy jak oddam samą samicę to nie będzie problemu :?: Ile będzie trwał cały proces wylęgania :?: Wogóle proszę o podpowiedzi co do rozmnażania.
Z góry dziękuje.
mirexone
03-31-2004, 18:26
Misiek mowilem ci ze niedlugo bedziesz mial mlode rybki :D. Moim zdaniem nie powinienes oddawac samicy zostaw ja w akwarium.
mirexone
03-31-2004, 18:41
Pielęgnica niebieskołuska (Nandopsis octofasciatus)
Pielęgnicowate : Tę silną i zwłaszcza w czasie tarła agresywną rybę należy hodować raczej w zbiorniku jednogatunkowym o długości ponad 100 cm. Dorosłe osobniki mają błyszczące łuski przykrywające brązowo-czerwone ciało. Samice podczas tarła są bardzo ciemne. Dla prawidłowej hodowli ważne jest zapewnienie kryjówek w konstrukcjach z kamieni lub między korzeniami. Pielęgnica ta składa ikrę w podłożu. Wychów potomstwa odpowiednio dobranych par jest łatwy i liczny. Rodzice zawzięcie bronią narybku. W czasie budowy gniazd wykopują rośliny.
Długość - ok. 20cm , Pochodzenie - Meksyk, Honduras, Pokarm - żywy, mrożony, w płatkach i tabletkach, Dymorfizm - samce są większe i mają bardziej zaostrzoną i wydłużoną płetwę grzbietową, Łatwość chowu - umiarkowanie łatwy, Siedlisko - poziom środkowy , Sposób rozrodu - składa ikrę, rozród łatwy , Woda - 22-28 st. C, pH - ok. 7,0, miękka do twardej.
tu masz angielskie linki
http://badmanstropicalfish.com/profiles/profile29.html
http://kingsoftheaquarium.tripod.com/jackdempsey.htm
http://www.aquahobby.com/gallery/gjack.html
http://www.aquarticles.com/articles/breeding/Pabelick_Jack_Dempsey.html
http://www.aquahobby.com/gallery/gjackm.html
mirexone
03-31-2004, 18:42
Jak cos znajde to wrzuce wiecej :D
mirexone
03-31-2004, 18:44
http://www.akwarium.prx.pl/adv/cichlasoma_octofasciatum.htm
Pielęgnica niebieskołuska Cichlasoma octofasciatum (Regan, 1903)
(Przedruk elektroniczny za zgodą PZA z czasopisma "Akwarium" nr. 6/90)
Krzysztof Strynkowski
Pielęgnica niebieskołuska jest jedną z piękniejszych, jeżeli nie najpiękniejszą, amerykańską pielęgnicą hodowaną czasami w domowych akwariach. Docenili jej urok Henryk Jakubowski i Jerzy Ring pisząc o niej w książce "Ryby w akwarium": "Występuje w Północnym Meksyku i w dorzeczu Rio Grande del Norte. Osiąga długość do 15 cm ... Ubarwienie szczególnie piękne: na ciemnoszarym tle liczne, gęsto rozmieszczone jasnoniebieskie, perłowe cętki. ... Samica jest nieco mniejsza i ma zaokrąglone płetwy grzbietową i odbytową".
W ubiegłym roku, pomimo przestróg kolegów akwarystów, nabyłem dorosłego (kilkunastocentymetrowej długości) samca pielęgnicy niebieskołuskiej, którego poprzedni właściciel oddał do sklepu zoologicznego ze względu na poniesione "znaczne straty w akwarium wynikające z ogromnej agresywności tej ryby". Do zakupu skłoniły mnie: majestatyczny wygląd i pełne inteligencji spojrzenie bystrych oczu tego niby rozbójnika.
Początkowo mój samiec wpuszczony do 140 litrowego akwarium w którym przebywały trzy dorosłe osobniki pielęgnicy plamookiej (Cichlasoma severum) i dwie pary pielęgnicy zebra (C. nigrofasciatum) analizował tylko swoje możliwości na wypadek konfrontacji z niewiele mniejszymi współlokatorami. Po dwudniowym okresie nazwijmy to aklimatyzacji samiec przystąpił do wprowadzania zmian w hierarchii wielogatunkowej grupy, w której dotychczas prym wodził największy samiec pielęgnicy zebra. Kilkudniowe, niegroźne w skutkach gonitwy pozwoliły mu pozwoliły mu zająć, należne sobie - czołowe miejsce. Ustalona hierarchia nie wpłynęła znacząco na ład panujący w akwarium. Samiec pielęgnicy niebieskołuskiej nie tolerował innych ryb w wywalczonym dla siebie rewirze - ale poza nim dawał im spokój o ile nie toczyły walk między sobą - w takiej sytuacji ingerował energicznie, rozpędzając zwaśnione strony. Na pokojowe nastawienie moich pielęgnic niewątpliwie miała wpływ równa temperatura utrzymywana na poziomie 22°C.
Posiadanie pojedynczego samca nie satysfakcjonuje żadnego, w miarę ambitnego hodowcy. Zacząłem więc zabiegać o partnerkę dla mojego ulubieńca. Wszyscy znajomi akwaryści byli poinformowani o trwających poszukiwaniach. Już po tygodniu w akwarium pływały dwie dorosłe samice pielęgnicy niebieskołuskiej. Od tego momentu zachowanie samca uległo istotnej zmianie. Stał się bardziej agresywny i objął w posiadanie prawie całe akwarium. Terroryzował współlokatorów tocząc boje z każdą rybą opuszczającą swoją kryjówkę. Walczące ryby podpływały do siebie i rozpoczynały pokaz siły. Napięte płetwy i rozchylone pokrywy skrzelowe sprawiały wrażenie, że ryby są większe niż w rzeczywistości. Barwy na ich ciele nabierały jaskrawości. Nerwowa praca płetw piersiowych i potrząsanie głową przechodzące w drgawki całego ciała były sygnałem przejścia konfliktu w decydującą fazę. Atak następował w ułamku sekundy. Zwaśnione ryby nacierały na siebie i chwytały się za pyski. Trwając w uchwycie starały się zepchnąć przeciwnika. Towarzyszyły temu próby obrócenia rywala na bok. Przy odrobinie wyobraźni trwającą walkę można porównać do zmagania jeleni na rykowisku. Przegrywający nie mógł salwować się ucieczką dopóki zwycięzca nie zwolnił uścisku szczęk. Po kilku dniach wojennych rządów samca pielęgnicy niebieskołuskiej większość moich ryb miała na ciele ślady stoczonych walk. Gdy zauważyłem że pysk jednej z pielęgnic okala wianuszek wąsików z poszarpanej skóry, odłowiłem sprawcę okaleczenia i umieściłem w 50 litrowym akwarium.
Zbiornik urządzony był dość ubogo. Na podłożu pozbawionym piasku stały dwie, odwrócone dnem do góry, połówki doniczek. Na nich spoczywał płaski łupek tworząc swego rodzaju półkę. W nowym środowisku samiec stał się bardziej płochliwy. Cały czas przebywał w ukryciu wypływając jedynie po pokarm. Jego zachowanie nie uległo zmianie nawet wówczas, gdy wpuściłem większą z dwu posiadanych samic. Teraz obie ryby przebywały we wspólnej kryjówce tolerując się wzajemnie, ale nie przejawiając ochoty do tarła pomimo, że podniosłem temperaturę wody do 27°C i obniżyłem twardość do 6°n. Przez dwa miesiące moje starania sprowokowania tarła kończyły się fiaskiem. Zrezygnowany zostawiłem obie ryby w spokoju nie kontrolując twardości wody, która po kilku miesiącach, wskutek częściowej wymiany wzrosła do 9°n. Temperaturę utrzymywałem na poziomie 22°C. Ryby karmiłem skrobanym mięsem i pokarmem roślinnym.
W czasie jednego z długich, lutowych wieczorów obserwując ryby zauważyłem, że moja ulubiona para z zapałem czyści kamień tworzący wyżej opisaną półkę. Mimo braku barw godowych, które według opisów z literatury winny być kremowo-czarne - nie miałem wątpliwości, że zachowanie ryb świadczy o przystąpieniu do tarła. Początkowa radość bardzo szybko przerodziła się w smutek gdy uświadomiłem sobie, że resztki pokarmu i odchody na dnie akwarium oraz nie odkażona woda to prawie pewny sposób zniszczenia ikry. Na jakiekolwiek działania było jednak za późno. Próbę zebrania resztek pokarmowych musiałem przerwać w obawie o samookaleczenie samca, który z furią atakował gumowy wężyk nie zważając na to, że każdy taki atak kończył się mocnym rozbiciem o szybę czy kamienie. Do późnych godzin nocnych, przy przyciemnionym świetle, obserwowałem czyszczenie kamienia i kołyszące przepływanie ryb nad wybranym miejscem. Po każdym z takich przepłynięć pielęgnice wracały do czyszczenia sprawiając wrażenie, że usuwają usterki zauważone przy symulowanym tarle. Następnego dnia o świcie mogłem obserwować samicę wytrwale wachlującą płetwami nad ziarenkami ikry i samca w pełnej szacie godowej.
Przez cztery dni samica troskliwie pielęgnowała ikrę i wybierała zbielałe ziarna (około 30%). Z pozostałych jajeczek piątego dnia zaczęły wyswabadzać się larwy. Oboje rodzice delikatnie przenosili nieporadne potomstwo w najciemniejszy kąt akwarium, pod osłonę doniczek. Po kolejnych kilku dniach, czteromilimetrowej długości narybek zwartym stadkiem otaczał pływającą samicę. Każda niesforna rybka oddalająca się od stada była natychmiast łapana w pyszczek przez jednego z rodziców i wypluwana w pobliżu rodzeństwa. Dobrze wykonujące swoje obowiązki ojciec nie stracił agresywności i nie zezwalał na czyszczenie akwarium. Może dzięki temu na dnie zbiornika znajdowała się odpowiednia ilość drobnego pyłu (pokarmu) dla mojego przychówku, który początkowo dokarmiałem żółtkiem, a następnie larwami solowca.
Moje obserwacje nie potwierdziły spostrzeżeń autorów książek akwarystycznych, którzy zalecali odławianie wyrośniętego narybku aby ustrzec mniejsze rybki przed kanibalistycznymi zapędami rodzeństwa. Wszystkie młode pielęgnice rosły w miarę jednakowo. Wygląd i obyczaje pielęgnicy niebieskołuskiej oraz przeżycia jakich dostarcza hodowla tego gatunku warte są trudu jaki włożymy w utrzymanie i rozmnażanie tej nie wymagającej i polecanej początkującym akwarystom ryby.
prosze !!:)
mirexone
03-31-2004, 18:51
Juz mi sie nie chce szukac mam nadzieje ze sie przyda !
Michał J
03-31-2004, 20:13
Dzięki :!: Ale Miroch to ja Ci mówiłem, że będą małe z tej pary, zresztą opisywałem Ci ich zachowanie :D Typowe dla tarła. No ale teraz nici z przebudowy :(
Moim zdaniem obserwuj ,u mnie co prawda przy flower hornach pięknie się opiekowały do czasu ,aż samcowi nie odbiło i mało nie zatłukł samicy(juz leżała na boku pod powierzchnią prawie bez łusek i płetw).Szybka reakcja -przełożenie do innego akwa i spoko już zdrowa i ma się dobrze.
Samiec dalej pływa z małymi , a samica oddzielnie.Poprostu obserwuj ,aby jej nie zabił.
Michał,
jeśli możesz to podkuruj samicę i zapewnij jej miejsca, gdzie może się schować. Mam doświadczenie z równie agresywnymi salvini. Początkowo para nie ma wprawy w opiece nad ikrą i narybkiem. U mnie przeważnie winą za niepowodzenia była obarczana samica i dostawała baty. Ale za jakiś czas znów przystępowały do tarła. Dopiero jakieś 5 - 6 tarło było udane. Nie wolno ich w tym czasie niepokoić. Akwarium musi być długie, a pielęgnice muszą mieć towarzystwo do bicia, bo inaczej agresja samca zwróci się przeciwko samicy. Życzę sukcesów w chodowli. Widok samicy z 300 maleństwami wart jest wysiłków.
pzdr mapan
A no właśnie moze i masz rację ,bo dopóki były w ogólnym w moim przpadku i opiekowały się razem potomstwem ,a reszta pielęgnic pochowana po kątach to było ok.
A jak przełożyłem do osobnego akwa to mało nie zatłukł samicy,a więc by się sprawdzało.
gdy moja para miała mlode[kilka razy]samiec miał bardziej lużne podejście do opieki zarówno nad ikrą jak i nad młodymi.często mało poradnie dawał sobie radę z dużym glonojadem.czasami też samica zostawiała na krótko młode gdy pobierała pokarm a w tym czasie kiryśniki czarnoplame mogły ucztować.u mnie tarły się w ogolnym w którym były duże pawiookie,para zeber,kiryśniki czarnoplame i duże glonojady i te dwa ostatnie nocą najczęściej wyżerały młode czy ikre.agresja napewno jest też kwestią indywidualną.gdy wcześniej miałem dwa samce to załatwiły mi mekke.obdarły ją z łusek.napewno trzeba na nie uważać.powodzenia.